Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/4610 K.2020/4516

Sanık ... hakkında TCK.nın 157/1, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler sanık ... ve müdafi ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uygulanmamış ise de, sanıkların belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasının, kasten işlenen suçtan dolayı hapis cezası ile cezalandırılmasının kanuni sonucu olması nedeniyle, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ...'nin 04/05/2014 tarihinde, müştekiyi telefondan aradığı ve kendisini Hıdır ismiyle tanıttığı, şeker satmayı teklif ettiği, bu nedenle müştekinin arkadaşı tanık İsa ile birlikte Kırıkhan'a geldikleri, burada kendisini Hıdır olarak tanıtan sanık ... ve ve...olarak tanıtan sanık ... ile görüştükleri, sanıkların bir depoya götürerek şeker gösterdikleri, 11200 çuval şekeri 58.000 TL karşılığı alma konusunda anlaştıkları, müştekinin 12/05/2014 günü 58.000 TL parayı temin ederek Kırıkhan'a tekrar geldiği, sanıklarla konuştukları, birlikte yemek yedikleri, burada müştekinin sanık ...'a 58.000 TL verdiği,

sanıkların araca şekerleri yükleyelim diyerek yanından ayrıldığı, ancak bir daha telefonlarına cevap vermedikleri, müştekinin sanıkları teşhis ettiği, bu suretle sanıkların üzerilerine atılı dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilen olayda; sanıklar savunması, mağdur ve tanık beyanları, teşhis tutanağı, uzlaşma sağlanamadığına dair rapor ile dosya kapsamından sanıkların üzerine atılı suçu işlediklerine yönelik mahkemece verilen mahkumiyet hükümleri ve uygulamalarında bir isabetsizlik görülmemiştir.