Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/5103 K.2020/2249

Sanığın dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın müştekinin manav dükkanından alışveriş yaptığı esnada kendisini ... olarak tanıttığı, müştekinin kredi çekmek istediğini öğrenen sanığın “senin kredi işini hızlı bir şekilde hallederim“, diyerek katılandan kredi masrafı altında 1500 TL aldığı, süreçte müştekinin sanığa tekrar ulaşamadığı, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan somut olayda; sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımı ve tüm dosya kapsamından sanığın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.02.2010 gün ve 6-230/32 esas ve karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK.'nun 51/3. maddesindeki denetim süresinin kazanılmış hakka konu olamayacağı cihetle anılan suç için 1 yıl 8 aylık hapis cezası ertelenen sanık hakkındaki denetim süresinin alt sınırının mahkum olunan ceza süresinden az olamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. Maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama