Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/6597 K.2020/5329

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılanlara ait işyerine geldiği, dükkanda katılan ...'nın bulunduğu, ...'ya kendisini... olarak tanıtıp işyeri sahibi katılan ...’ı tanıdığını, adliyede mübaşir olarak çalıştığını, memur olduğu için ayın 15'inden sonra parasını ödemek kaydıyla televizyon almak istediğini söylediği,

katılan ...'nın da işyerinde bulunmayan kardeşini arayarak durumu anlattığı, sanığın telefonu katılandan alarak konuştuğu, konuşma içerisinde katılan ...'nın veresiye satışı kabul etmeyerek kendisinin 15-20 dakikaya dükkana geleceğini, beklemesini söylemesine rağmen sanığın telefonu tekrar ...'ya vermeden kapattığı ve katılan ...'ın veresiye satışı kabul ettiğini söyleyerek yaklaşık 1300,00 TL değerindeki LCD ekran televizyonu alarak işyerinden ayrıldığı, bu suretle hileli hareketlerle katılanları aldatıp kendisine menfaat sağlayarak üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Dairemizin 12/12/2017 tarih... karar sayılı bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma işlemleri yapılmak üzere uzlaşma bürosuna gönderilmesi neticesinde, uzlaştırmanın gerçekleşmediğine dair 12/03/2018 tarihli rapor, sanık savunması, katılanların beyanları ile tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın tekerrüre esas alınan ilamına konu dolandırıcılık suçunun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; tekerrüre esas alınan ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözletilmesinin mümkün olması nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.