Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/7004 K.2020/5577

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, olay tarihinden bir gün önce ... İlçesi’ne gelerek traktör bakarak geri dönen katılanı arayarak “parayı getirin traktörü yükleyin zeytinyağı da kabul ederim” dediği ve katılanı çağırdığı, katılanın yanında ...l ve ... olduğu halde ... İlçesi’ne geldiği, sanıkla ... İlçe Merkezi’nde buluştukları ve birlikte...

Kasabası...Köyü’ne gittikleri, burada katılanın yanında getirdiği, 564 kilogram zeytinyağını sanığa verdiği, sanığın zeytinyağını ...’den ödünç aldığı araca yüklediği, daha sonra birlikte ...

İlçesi’ne döndükleri, katılanın sanığa 1,400 TL de para ve imzasız 1.400 TL’lik iki adet senet verdiği, bu arada sanığın ablasının rahatsızlandığını beyan ederek katılan ve arkadaşlarının yanından ayrıldığı ve traktörü teslim etmediği, bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan olayda; sanığın hukuki ilişki süsü vererek katılandan menfaat temin etmek suretiyle üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği kabulü ile verilen mahkumiyet hükmü ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiş;

sanığın tekerrüre esas alınan ilamına konu dolandırıcılık suçunun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla, tekerrüre esas alınan ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.