Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/7792 K.2020/3913

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, katılan ...'ın eski bir arkadaşı olduğu ve ...ı telefon ile arayarak ...'ya bağlı Yenişakran bölgesinde uygun arsaların olduğunu, kendisine para gönderildiği takdirde uygun fiyata arsa alabileceğini söylediği, katılan ...'ın kendisiyle aynı okulda öğretmenlik yapan arkadaşı katılan ...'ye de durumu anlattığı, katılan ...'ın 2.000-TL, katılan ... 'nün ise 4.000-TL sanığa peyderpey para gönderdiği, ancak sanığın katılanlara arsa almadığı gibi katılanları oyaladığı, bu şekilde haksız menfaat temin etmek suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan olayda, sanık savunması,

katılanların beyanı, tanık anlatımları ile dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönündeki kabulünde bir isabetsizlik bulunmamış, sanık hakkında hapis cezası yanında ayrıca adli para cezasına da hükmedilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.