Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/7799 K.2020/5105

Sanığın dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık ...’nin tanık ...nün çalıştığı pastaneye giderek gümrükte yakınının çalıştığını belirtip uygun fiyata elektronik eşya temin edebileceğini söylediği, tanık ...nün de akrabası olan katılana durumu bildirdiği, katılanın bir adet televizyon ve cep telefonu için sanığın bildirdiği hesaba 2.300 TL havale yaptığı, sanığın televizyon ve telefonu göndermediği gibi parayı da iade etmediği, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan somut olayda; sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımı, banka dekontu ve tüm dosya kapsamından sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, tekerrüre esas alınan “...(Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 02/11/2010 tarihinde kesinleşen 16/12/2009 tarih 2009/949 esas 2009/2074 karar" sayılı ilamına konu TCK'nın 155/1 maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; tekerrüre esas alınan ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.