Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/8011 K.2020/5211

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, otobüs yolculuğu sırasında tanıştığı katılan ...'e, Avusturya'da bir şirkette personel müdürü olarak çalıştığını, Avusturya'ya çalışmak üzere işçi götüreceğini ve işçi bulması hususunda kendisine yardımcı olması talebinde bulunarak telefon numarasını bıraktığı, katılan ...'in de katılan ... ile sanığı tanıştırdığı, katılanları Avusturya'da ayda 1.872 Euro maaş ile inşaat işinde çalışmak üzere işçi bulma hususunda ikna ettiği ve götürülecek her bir işçi için kendisine, bonservis, sigorta ve diğer masraflar için 670 TL. verilmesi noktasında katılan ... ile anlaşmaya varıldığı,

sanığın, mağdur ...'tan kendisinin ve ... ile ...'ın paylarına düşen 3.800 TL., ...'tan 1.500 TL, ...'dan 500 Dolar, ...'den 400 TL., ...'ten 150 TL., ...'tan 300 Dolar, ...'ndan 400 TL., ...'den 770 TL., ..., ... ve ...'dan 500 TL., ...'dan 200 TL., ...'tan da 300 Dolar para aldığı ve bu paralar ile eksik kalan kısımları kendi cebinden tamamlayarak toplam 8.700 TL'yi sanığa bonservis ve vize işlemleri için verdiği, aynı şekilde sanığın, katılan ...'ten de konsolosluk işlemleri adı altında...da 1.300 TL.para aldığı, sonrasında sanığın takip etmek için...ya gideceğini söyleyerek ortadan kaybolduğu ve kendisine bir daha ulaşılamadığı,

şeklinde gerçekleşen eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.