Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/812 K.2018/9115

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre, kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanığın istinaf dilekçesinin, temyiz talebi niteliğinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın, kredi verilmesini sağlayacağından bahisle katılandan teminat ve noter masrafı adı altında istediği 3.760 TL parayı banka yoluyla aldıktan sonra, ilk taksit olduğunu söylediği 1.000 TL paranın da katılan tarafından sanığın verdiği banka hesabına yatırıldığı, bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunmaları, katılan beyanları, banka dekontları uzlaşmanın yapılamadığına ilişkin rapor ile oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, kredi kullandıracağından bahisle katılanı aldatıp kendisinden para alarak dolandırıcılık suçunu işlediğine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 43/1 maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla Kanun'un aynı hükmünü değişik zamanlarda birden fazla kez ihlal ederek haksız menfaat temin etmiş olması karşısında, zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesi ve adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.