Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/8133 K.2020/2820

Sanığın güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığa atılı güveni kötüye kullanma suçunun 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanın ...adresindeki yazlığını geçici olarak kalması için ağabeyi olan tanık ...'ya tahsis ettiği, ...'nın bu evde 2015 yılı Haziran ayından itibaren duygusal ilişki yaşadığı sanık ... ile kalmaya başladığı, bir süre sonra yaşanan tartışma nedeniyle ...'nın evden uzaklaştırma tedbirine tabi tutulduğu, sanık ...'nın katılana ait evde yalnız kalmaya devam ettiği, sanığın nakliyecilik yapan tanık ...'ı arayarak evdeki bir kısım eşyasını taşımak için anlaştıktan sonra,

suç tarihinde katılana ait yatak odası takımı, oturma grubu, LCD TV, buzdolabı, ocak, fırın, tost makinesi, baza, çekyat, ütü, ütü masası, halı ve bir kısım mutfak eşyasını araca yükleterek taşıdığı anlaşılmakla; eylemin TCK’nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiş; hükümde kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın ertelendiğinin, adli para cezasının nevi nazara alındığında yasal olarak hakkında TCK'nın 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığının açıkça yazılmış olması karşısında, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.