Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/8637 K.2020/3316

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılan ile 2009 yılı Aralık ayında Ankara'da tanıştığı, birçok tanıdığı olduğunu, katılanın oğlunu devlet tiyatrolarında işe aldırabileceğini söyleyerek nüfus cüzdanı örneği ile bazı belgeler istediği, bir kaç gün sonra da sigorta işlemleri için katılandan para istediği, bilahare beş kişi olmadan işe alınmayacağını söyleyerek her biri için para istediği ve katılanın da yakınlarını işe aldırmak için sanığa elden 52.000 TL para verdiği, daha sonra arsanın satışı için sanığa vekalet verdiği ancak sanığın arsanın parasını vermediği gibi oğlu olan hakkındaki beraat hükmü kesinleşen sanık Mehmet'in üzerine arsanın satışını yaptığı bu suretle hileli hareketlerle haksız menfaat elde ederek üzerine atılı basit dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Dairemizin 19/12/2017 tarih 2017/27198 esas ve 2017/27883 karar sayılı bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma işlemleri yapılmak üzere uzlaşma bürosuna gönderilmesi neticesinde, uzlaştırmanın gerçekleşmediğine dair 22/02/2018 tarihli rapor, sanığın tevil yoluyla ikrarı, katılan beyanı ile tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, katılandan farklı tarihlerde farklı gerekçelerle para alarak menfaat temin etmesi şeklindeki eylemleri nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla Kanun'un aynı hükmünü değişik zamanlarda birden fazla kez ihlal etmiş olması karşısında, sanığın ek savunması alınarak hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeksizin hüküm kurularak eksik ceza aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.