Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/11296 K.2019/13680

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan ile sanığın arkadaş oldukları, sanığın eşiyle tartışması sonucu sanığın evden uzaklaştırılmasına karar verildiği ve sanığın da katılana ait evde katılanla birlikte kalmaya başladıkları, katılanın bir suçtan tutuklandığı, sanığın katılana ait evde 3-4 gün yalnız kaldığı, evde saklı olarak bulunan yerini katılandan öğrendiği 17.000 TL'yi alıp bankaya yatırmak için katılanın ablasının katılana ait eve gittiği, evde bulunan eşyaların, katılına ait kıyafetlerin ve katılanın söylediği yerde paranın olmadığını gördüğü ve katılana haber verdiği, bu şekilde sanığın üzerine atılı güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda;

katılana ait paranın zilyedliğinin sanığa devredilmediği, sanığın eyleminin zilyedliği kendisine devredilmeyen şeyi sahibinin rızası dışında alarak bina dahilinde hırsızlık suçunu oluşturacağı, bu eylemin de suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 yürürlük tarihli 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile eklenen TCK'nın 142/2-h maddesine göre lehe hükümler içeren TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfının tayininde yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,