Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/1477 K.2019/991

Nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmü hakkında sanık tarafından istinaf başvurusunda bulunulmasından sonra, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesi'nin istinaf başvurusunun esastan reddine dair hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşüldü;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın; somut deliller olmadığına ve kuşkudan sanık yararlanır ilkesinin dikkate alınmadığına dair temyizi üzerine yapılan incelemede;

Sanığın; polis olduğunu belirtip, katılana ait telefonu arayarak hesapları üzerinden Suriye'ye Fetö terör örgütünün para aktaracağını, onları yakalayabilmeleri ve paralarını kaybetmemesi için çekerek kendisine teslim edilmesi gerektiğini belirttiği ve sanığın bu paraları alarak haksız menfaat temin ettiği iddia ve kabul edilen olayda; sanığın tevilli ikrar içerikli savunmaları, katılan beyanı, teşhis, oluş ve tüm dosya kapsamına göre; nitelikli dolandırıcılık suçundan ilk derece mahkemesinin vermiş olduğu mahkumiyet hükmüne yönelik bölge adliye mahkemesince verilen istinaf isteminin esastan reddine dair kararda bir isabetsizlik bulunmamıştır.