Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/3093 K.2020/4334

Dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, katılan ...’ın işlettiği oteli arayarak, karşı binada muhasebeci olarak çalıştığını, yanında iki yabancı turist olduğunu ve otelde 7 gün kalmak istediklerini söyleyip 500 Euro paraları olduğunu, otel ücreti kesildikten sonra para üzeri olarak 440 TL göndermelerini istemeleri üzerine, otelde çalışan katılan ...’in parayı götürdüğü, sanığın bina girişinde parayı alarak yukarıda 500 Euro parayı vereceklerini söylediği ve ortadan kaybolduğu bu şekilde sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda ; sanığın ikrar içeren savunması, katılanın beyanı ile tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın tekerrüre esas alınan ilamına konu dolandırıcılık suçunun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; tekerrüre esas alınan ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.