Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/462 K.2020/10943

Sanığın basit dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılan ...'un satılığa çıkardığı evini dava dışı ...’nın satın almak istemesi ancak ileri yaşı nedeniyle bankalardan kredi alamaması üzerine, ...’nın patronu olan katılan ...’ün katılan ...’yle ev kredisi konusunu halletmek için sanık ... ve temyiz dışı sanık...’in emlak bürosuna gittikleri, sanıkların kredi işlemlerini bankadan halledebileceklerini ancak karşılık olarak katılanların 10.000 TL para vermeleri gerektiğini söylediği, katılan ...'un diğer katılanın kendisine gönderdiği 1.000 TL parayı sanık...'e elden verdiği,

geri kalan paranın 6.000 TL sini katılan ...'den temin ederek 3.000 TL ve 6.000 TL şeklinde olmak üzere toplam 9.000 TL’yi temyiz dışı sanık...'in Akbank hesabına gönderdiği ancak sonrasında kredi konusunda bir işlem yapılmadığı, katılanların paralarını geri alamadıkları bu şekilde sanıkların iştirak halinde katılanları dolandırdığı iddia edilen olayda;

Sanık her ne kadar savunmalarında suçlamayı kabul etmese de katılanların ve tanıkların beyanları, Akbank yazı cevabı ve ekleri, temyiz dışı sanık...’in beyanları, uzlaştırma raporu ve tüm dosya kapsamı gözetilerek; sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun işlediği sabit olmakla hileli davranışlarla aldatarak katılanların zararına kendi yararına haksız menfaat sağladığı anlaşılan sanığın mahkumiyetine yönelik mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.