Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/4740 K.2019/7434

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/01/2011 tarihli ve 2010/193 esas, 2011/12 sayılı kararının Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 25/06/2015 tarihli ve 2015/9186 esas, 2015/27547 karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, anılan kararın infazı sırasında,

02/12/2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde yapılan değişiklik neticesinde infaza konu ilâmdaki suçun uzlaştırma kapsamına alındığından bahisle hükümlünün hukukî durumunun yeniden değerlendirilerek,

infazın durdurulması yönündeki talebin kabulü ile infazın durdurulmasına ve uzlaştırma işlemleri için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesine ilişkin Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihli ve 2010/193 esas, 2011/12 sayılı ek kararını müteakip,

uzlaşma sağlanamaması sebebiyle infazın devamına dair anılan Mahkemenin 09/11/2018 tarihli ve aynı sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/12/2018 tarihli ve 2018/2169 değişik iş sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 10/05/2019 gün ve 94660652-105-17-5876-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/05/2019 gün ve 2019/53090 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu .

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede ;

Dosya kapsamına göre, 05/08/2017 tarihli ve 30145 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği'nin "Uzlaştırma Raporu" başlıklı 25. maddesinde yer alan, "Uzlaştırmacı, uzlaştırma işlemlerinin sonuçlandırıldığı tarihten itibaren Ek-3’te yer alan Uzlaştırma Raporu Örneği'ne uygun, tarafların edimlerini ayrı ayrı, şüphe ve tereddüte yer vermeyecek ve mümkünse sıra numarası içerecek şekilde taraf sayısından bir fazla olarak hazırladığı raporu, kendisine verilen belge örneklerini ve varsa yapmış olduğu masrafları gösteren belge, gider pusulası veya rayice uygun yazılı beyanı UYAP’ta düzenlenecek tutanak ile uzlaştırma bürosuna teslim eder.

(2) Uzlaşmanın gerçekleşmesi hâlinde, tarafların imzalarını da içeren raporda, ne suretle uzlaşıldığı ayrıntılı biçimde açıklanır. Ancak uzlaştırma müzakereleri sırasında suçun işlenmesine ilişkin olarak yapılan açıklamalara raporda yer verilmez.

(3) Bürodan sorumlu Cumhuriyet savcısı dosyayı ve raporu üst yazıyla mahkemeye gönderir.

(4) Mahkeme, uzlaşmanın tarafların özgür iradelerine dayandığını ve edimin hukuka ve ahlaka uygun olduğunu belirlerse raporu mühür ve imza altına alarak kovuşturma dosyasında muhafaza eder.

(5) Mahkeme, raporu veya belgeyi, uzlaşmanın tarafların özgür iradelerine dayanmaması, edimin hukuka ve ahlaka uygun olmaması nedeniyle onaylamadığı takdirde gerekçesini rapora yazar. Edimin hukuka ve ahlaka uygun olmaması nedeniyle raporu onaylamaması durumunda bu Yönetmeliğin 24 üncü maddesindeki süreye uyulması koşuluyla edimin değiştirilmesi için dosyayı büroya gönderebilir.

(6) Bürodan sorumlu Cumhuriyet savcısı uzlaştırmacıya ödenecek ücrete ilişkin sarf kararını raporun onaylanması ya da reddi sonrası düzenler ve mahkemeye gönderir." şeklindeki düzenleme ve yine anılan Yönetmeliğin "Uzlaşma belgesi" başlıklı 26. maddesinde yer alan, "Kovuşturma evresinde uzlaştırmanın uygulanabileceği hâllerde, yapılan uzlaşma teklifinin reddedilmesine rağmen hüküm verilinceye kadar sanık ile mağdur, katılan veya suçtan zarar görenin aralarında uzlaşmaları halinde;

taraflarca niteliğine uygun düştüğü ölçüde Ek-3’te yer alan Uzlaştırma Raporu Örneği'ne uygun bir uzlaşma belgesi düzenlenir ve mahkemeye sunulursa, hâkim bu belgeyi 25 inci maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında belirtilen kıstaslara göre inceler ve değerlendirir." şeklindeki düzenleme bir bütün halinde değerlendirildiğinde, haklarında uzlaştırmacı tarafından yapılan uzlaştırma girişiminin başarısız kalmasını müteakip, müşteki ve sanığın aralarında uzlaşarak,

bu harici uzlaşmayı yansıtacak şekilde uzlaştırma belgesi sunulması halinde bu hususta mahkemece mezkur Yönetmeliğin 25/4 ve 25/5. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, somut olayda, sanığın müştekinin zararının 15.000,00 Türk lirasını ödediği,

5.000,00 Türk lirası için ise kambiyo senedi verdiği ve tarafların bu şekilde 30/10/2018 tarihinde uzlaştıklarına dair tutanağı henüz ek karar verilmeden ibraz ettikleri anlaşılmakla, taraflar arasında yapılan uzlaştırma işleminin mahkemesince değerlendirilerek uzlaşma sebebiyle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ