Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/497 K.2020/10725

Sanığın basit dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK’nın 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamında olması nedeniyle dosyanın uzlaşma bürosuna gönderildiği ancak usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadıkları belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın katılanın çalıştığı iş yerine gelip gitmesi nedeniyle katılanla tanışıklarının olduğu, sanığın Çin’den telefon pazarladığını söylemesi üzerine katılanın yatırım amaçlı sanığın yetkilisi olduğu ....

Limited Şirketi hesabına 10/12/2010 tarihinde 21.000 TL, 14/12/2010 tarihinde 9.000 TL para gönderdiği ayrıca sanığın iş yerinden kredi kartlarını post cihazından çektirmek suretiyle 15.000 TL sanığa para gönderdiği, katılanın sanığa toplamda 45.000 TL para verdiği, sanığın söz konusu cep telefonlarını getirmediği gibi katılana parasını iade etmediği, katılanı uzun süre oyaladığı ve sonrasında aralamalarına cevap vermediği bu şekilde sanığın katılanı dolandırdığı iddia edilen olayda; sanık her ne kadar savunmalarında suçlamayı kabul etmemişse de;

katılanın ve tanık ...’ün beyanları, katılan tarafında sunulan havale ve harcama işlemlerini gösteren banka kartı hesap hareketi ve kredi kartı hesap özeti evrakları, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu yazı cevabı, uzlaştırma raporu ve tüm dosya kapsamı gözetilerek; sanığın üzerine atılı basit dolandırıcılık suçunu işlediği sabit olmakla hileli davranışlarla aldatarak katılanın zararına kendi yararına haksız menfaat sağladığı anlaşılan sanığın mahkumiyetine yönelik mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.