Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2020/1046 K.2020/11987

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, suç tarihinde katılanı arayarak kendisini soruşturmayı yürüten Cumhuriyet Savcısı olarak tanıtarak hesabından para çekildiğini, bu kişi hakkında operasyon yürütüldüğünü ve yakalanabilmesi için para göndermesi gerektiğini söylediği, katılanın da sanığa güvenerek sanığın belirtiği hesaba toplam 7.120,00 TL para gönderdiği, suç duyurusu üzerine hesaba bloke konulması üzerine paranın çekilemediği, sanığın bu şekilde dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul olunduğu olayda; sanık savunması,

katılan beyanı, banka yazı cevapları ile tüm dosya kapsamına göre, eylemin suç tarihinden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe gire 6763 sayılı Kanunun 14. maddesiyle eklenen TCK'nın 158/1-L maddesine temas etmesine rağmen suç tarihinde yürürlükte ve sanık lehine olan, aynı Kanunun 157/1. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak,

Yargıtay (Kapatılan) 23. Ceza Dairesinin 17/11/2016 tarih ve 2015/10284-2016/9767 E-K sayılı bozma ilamına konu olan ve sadece sanık tarafından temyiz edilen Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/12/2012 tarih ve 2012/33-2012/949 E-K sayılı mahkumiyet hükmünün TCK'nın 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiğinden, söz konusu erteleme kararının CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğunun gözetilmemesi,