Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2020/171 K.2020/2499

Sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmü, sanık müdafisi tarafından istinaf başvurusunda bulunulmasından sonra, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13.Ceza Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesi’nin temyiz talebinin reddine dair verdiği ek karar sanık müdafisi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafisinin 15/04/2019 tarihli ek karara yönelik temyiz dilekçesi kapsamında, temyizin yalnızca sanık ... hakkında verilen temyiz talebinin reddine dair ek karara yönelik olduğu, dosyanın diğer sanığı ... yönünden herhangi bir temyiz talebinin bulunmadığı, bu nedenle temyizin yalnızca sanık ... yönünden sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi gereğince, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığı anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine dair 15/04/2019 tarih ve 2018/2845 E. 2019/449 K. sayılı ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanık müdafisinin temyiz itirazının ESASTAN REDDİNE, 20/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.