Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2020/2950 K.2020/6639

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, sanığın mahkumiyetlerine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın sanığın Aslan Kuyumculuk isimli iş yerinden belli aralıklarla toplam 14 tane Ata lira ve sonra 117 adet Ata lira tabir edilen altın aldığı ve güvendiği için saklamak üzere bu altınları kuyumculuk mesleği yapan sanığa teslim ettiği, sanığın da söz konusu altınları aldığına dair kartvizitler verdiği, katılanın da 2014 yılı Eylül ayı içerisinde ev almaya karar verince altınlarını sanıktan almaya gittiğinde sanığın katılana tüm parasını vermediği, 3280 TL değerinde bilezik verdiği, sonraki gidişlerinde toplam 5960 TL daha ödediği,

sanığın Ocak ayında dükkanını kapatarak ortadan kaybolmak suretiyle üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda; sanık ile katılan arasındaki ilişkinin kuyumcu kasasında emaneten değerli eşya saklamaktan ibaret olduğu, TCK'nın 155/2 kapsamında hizmet ve ücret ilişkisinin bulunmadığı,

bu nedenle de sanığın eyleminin TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenip hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma kapsamında kalan güveni kötüye kullanma suçunun basit halini oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında hataya düşülerek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,