Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2020/7672 K.2020/9917

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yargıtay bozma ilamı üzerine yapılan yargılamada sanığın yüzüne karşı tefhim olunan 21/06/2019 tarihli mahkumiyet hükmünde temyiz süresinin CMUK'un 310. maddesi uyarınca 1 hafta olduğu gözetilmeksizin hatalı şekilde 15 gün olarak belirtilmek suretiyle yasa yoluna başvuru süresi konusunda tereddüt meydana getirilmesi karşısında, sanığın temyiz istediğinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık ...'in Antalya Barosu'na kayıtlı avukat olduğu, kendisi hakkında verilen mahkumiyet hükmü nedeniyle 16/04/2008 tarihinde baro kaydının Antalya Barosu Başkanlığı'nca silindiği, bu kararın 27/04/2009 tarihinde kesinleştiği, sanığın isteği üzerine Antalya Barosu'nca 19/08/2009 tarihinde yeniden kaydının yapıldığı, bu kararın ise 06/09/2009 tarihli Türkiye Barolar Birliği Yönetim Kurulu kararınca uygun bulunmadığı, Adalet Bakanlığı Hukuk İşleri Genel Müdürlüğü'nün 16/10/2009 tarihli kararı ile uygun bulmama kararının onandığı, bu kararın sanığa 25/11/2009 tarihinde tebliğ edildiği,

böylelikle 27/04/2009 tarihi itibariyle baro kaydı silinmiş olan ve bu hususu bilen sanığın, şikayetçilerden 05/11/2009 ve 14/12/2009 tarihlerinde ....

Noterliği'nde düzenlenmiş vekaletnameleri aldığı, bu vekaletnamelere dayanarak 16/11/2009 tarihinde Kaş Sulh Hukuk Mahkemesi'nde tespit talebinde bulunduğu, mahkemece tespit işlemlerinin yapıldığı, sanığın şikayetçilere tespitten sonra dava açacağını, şikayetçilerin devam eden arazi uyuşmazlığını dava yoluyla takip edeceğini beyan ettiği ve şikayetçilerden 5.000 TL peşin, 6.500 TL ve 1.386 TL ayrıca olmak üzere para aldığı,

şikayetçilere davanın açılmış olup, 18 Mart 2010 tarihinde duruşmanın olduğunu beyan ettiği, böylelikle sanığın baro levhasından silindiğini bilmesine rağmen dava takip etme yetkisi bulunmadığı halde, şikayetçiler üzerinde güven oluşturarak onlara dava açma şeklinde hukuki yardımda bulunacağı vaadiyle haksız menfaat temin ettiği iddia edilen olayda; sanık savunmaları, katılan beyanları, banka dekontları, uzlaştırmanın sağlanamadığına dair rapor ve dosyadaki tüm deliller gözetilerek atılı suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla, bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın tekerrüre esas alınan Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 23/02/2009 tarih, 2007/202 E. 2009/110 K. sayılı ilamına konu TCK’nın 155/2. maddesinde belirtilen Güveni kötüye kullanma suçunun 23/10/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; bu suç yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılıp tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dairemizin 13/02/2019 tarih ve 2018/486 Esas, 2019/732 Karar sayılı ilamı ile sanık lehine olacak şekilde bozulduğu, dolayısıyla Lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,