Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2020/8947 K.2021/1542

Dolandırıcılık suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen hükmün, sanığın sorgusunda bildirdiği adrese tebliğe çıkarıldığı, tebligat evrakında kime tebliğ edildiği açıkça yazılıp imzalatılmadığından bu yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu, sanığın öğrenme üzerine yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenip eski hale getirme talebinin kabulüne karar verilerek ve sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; sanık hakkında yakalama kararı çıkarıldığı ve kendisine ulaşılamaması nedeniyle uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın katılanı telefonla arayarak kendisini İl Jandarma Komutanlığı'nda görevli yüzbaşı olarak tanıttığı, ailesinin kaza yaptığını söyleyerek, katılanın 575 TL parayı göndermesini sağladığı iddia edilen olayda, sanığın ikrar içeren savunması, katılan beyanı ve dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Malatya 4. Asliye Ceza Mahkemesi 27/09/2012 tarihli ilamı ile sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 157/1, 62, 52/2, 53 maddeleri gereğince 10 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası verildiği ve bu hükmün sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 18/01/2017 tarih, 2014/9963 Esas, 2017/512 Karar sayılı ilâmı ile bozularak mahkemesine gönderildiği, temyizin sanık tarafından yapılmış olması karşısında CMK 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza süresi yönünden kazanılmış hakkı olduğu gözetilmeden hakkında Yargıtay bozma ilamına uyularak 18/01/2018 tarihinde kurulan son hükümde;

sanığın 5237 sayılı TCK'nın 157/1, 52/2, 52/4, 53, 58 maddeleri gereği 1 yıl 6 ay hapis ve 580,00 TL adli para cezası verilerek bozmadan önceki cezadan daha fazla cezaya hükmolunması suretiyle CMUK'nun 326/son maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,