Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2005/8117 K.2007/1620

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

KARAR

Dava sözleşmenin haksız feshi nedeniyle uğranılan kâr kaybının ödenmesi istemiyle açılmış, davalı reddini savunmuş, mahkemece kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan 21.09.1995 günlü sözleşmeyle davacı 61.512.000.000 TL bedelle İ.T.Ü. ... Kampüsü Yabancı Diller Yüksekokulu II.kısım ikmâl inşaatının yapımını yükümlenmiştir. 01.11.1999 tarih ve 18 nolu hakedişe kadar işe devam edilmiş ve iş bedeli de davacıya ödenmiştir. Ancak DPT’nin bu projeye harcama yapılamayacağına dair kararı üzerine ödeneği kalmayan işin yapımı davalı tarafından durdurulmuştur. Davacı bunun haksız fesih olduğu iddiasıyla kalan bedel üzerinden kâr mahrumiyeti istemiyle eldeki davayı açmıştır. Davalı ise ortada fesih bulunmadığını, projenin yatırım programına dahil edilmemiş olmasında kusurlu olamayacağını savunmaktadır. Gerçekten dosyaya giren DPT yazısıyla sözleşme konusu projenin yatırım programından çıkarıldığı, ödeme yapılamayacağı sabittir.

Sözleşmenin hakedişler ve ödeme başlıklı 9/A maddesinde ödemelerin Muhasebe-i Umumiye Kanunu, 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu, Devlet Harcamaları Belgeleri Yönetmeliği 1994 yılı Bütçe Kanunu ile Maliye ve Gümrük Bakanlığı’nın yayınlayacağı serbest bırakma yönergelerine bağlı olacağı hükmüne yer verilmiştir. Bu haliyle davacı yüklenicinin ödeneğin ne şekilde serbest bırakılacağını, ödenek durumuna göre işe devam edilebileceğini bilerek işin yapımını yükümlendiği ortadadır.

Ödeneği kalmayan işe devama davalı zorlanamayacağına göre haksız fesihten söz etmek mümkün değildir. Zira, davacı ödenek yetersizliğinde işin durdurulabileceğini bilerek sözleşmeyi imzalamıştır. Müdebbir tacir olan yüklenici sözleşme hükümlerinin sonuçlarına katlanmak zorundadır (T.T.K.24.madde). O halde kâr mahrumiyeti istemiyle açılan davanın tümüyle reddi yerine kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.