Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2008/6379 K.2009/743

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat ... .... Davalı vekili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı arsa sahibince talep edilen gecikme tazminatı, mahkemece davacıya ait bağımsız bölümlerin, teslimi gereken tarihten önce fiilen kullanılmaya başlandığı gerekçesi ile reddedilmiştir. Oysa davacı arsa sahibi ile davalı yüklenici arasında düzenlenen her iki “Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Daire Karşılığı İnşaat Sözleşmesi”nde davalı yüklenicinin teslimi iskân ruhsatı alım koşuluna bağlanmıştır.

Nitekim 13.01.1997 günlü sözleşmenin 12. maddesinde, 26.10.1999 günlü sözleşmenin ise 13. maddesinde bu husus açıkça ifade edilmiştir. Davalı yüklenici tarafından davacıya ait bağımsız bölümlere iskân ruhsatının dava tarihinden sonra alındığı anlaşılmaktadır. Elektrik ve su abonelikleri ise bağımsız bölümlerin fiilen kullanılmaya başlandığını kanıtlamaya tek başına yeterli olmayıp diğer delillerle de iskândan önce fiili teslim kanıtlanamamıştır.

Bu durumda mahkemece, davacının talepleri ile bağlı kalınarak her iki sözleşme kapsamında yer alan bağımsız bölümler için 08.04.2003 ilâ dava tarihi arasındaki dönem için gecikme tazminatı hesabı yapılarak sonucuna göre hükme varılması gerekirken, hukuki yorumda yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.