Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2008/6793 K.2009/1604

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat ... ile davalı vekili avukat ... .... Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Davacı yüklenicinin sözleşmenin haksız feshi nedeniyle kâr kaybı ve masrafların tahsili talebiyle açtığı davada, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece yargılamada alınan 23.09.2005 günlü bilirkişi raporu esas alınmak sureti ile davacının kâr kaybı istemi kabul edilmiş ve 222.703,11 TL’ye hükmedilmiştir. Bilirkişi raporunda sözleşmenin fesih tarihinin Ekim 2002 olarak kabulünde bir isabetsizlik olmayıp kâr kaybı hesabının da bu tarih esas alınarak yapılması gerekir.

Bayındırlık ve İskân Bakanlığı tarafından Resmi Gazete’de yayınlanan IV. Sınıf A Grubu yapı yaklaşık maliyeti 2002 yılı için 260,00 TL/m2, 2003 yılı için ise 339.00 TL/m2’dir. Sözleşmenin feshi 2002 yılı içinde gerçekleştiğine göre kâr kaybının hesabında 2002 yılı için belirlenen yapı yaklaşık maliyetinin esas alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 2002 yılı ile 2003 yılı yapı yaklaşık maliyeti ortalaması olan (Ekim 2002 tarihi itibariyle 9 aylık) 319.425,00 TL/m2'nin esas alınması doğru değildir.

2002 yılı yapı yaklaşık maliyeti (260,70 TL/m2) ile toplam inşaat alanı 23.240 m2’nin çarpımı ile bulunan 6.058.660,00 TL’nın sözleşmenin 10/a maddesi uyarınca %5’ine tekabül eden 302.930,00 TL’den BK’nın 325 maddesine kıyasla %40 indirim sonucu bulunan 181.760,00 TL’nın hüküm altına alınması gerekirken bilirkişi raporu ile bağlı kalınarak 222.703,11 TL’ye hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

3-Mahkemece hüküm altına alınan miktara dava tarihi olan 08.09.2003 tarihinden itibaren 4489 sayılı Yasanın 1/I. bendindeki faiz oranı uygulanmak suretiyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Asıl davada kâr kaybı olarak talep edilen miktar 62.500,00 TL’dir. 08.11.2005 tarihli ıslahla talep miktarı 147.970,80 TL daha artırılmıştır. Davacının asıl davadaki talebi yönünden temerrüt tarihinden, ıslahla artırılan miktar yönünden ise ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi ve uygulanacak faiz oranının hüküm fıkrasında değişen oranlar da nazara alınarak gösterilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması da bozma nedenidir.

4-Davacı yüklenici asıl davada talep edilen kâr mahrumiyeti yönünden 07.07.2003 tarihinden itibaren faiz istemiştir. Davacı davadan önce 03.07.2003 tarihinde keşide ettiği ihtarname ile 62.500,00 TL kâr kaybının ödenmesini isteyerek 7 gün süre tanıdığından ihtarın muhatabına tebliği ve ihtarla tanınan süre de nazara alınarak temerrüdün 15.07.2003 tarihinde oluştuğu gözetilerek asıl davada talep edilen 62.500,00 TL için oluşan temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmesi yerine, hüküm altına alınan alacağın tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi kabul şekline göre bozma nedeni sayılmıştır.

5-Dava dilekçesinde yoksun kalınan kâr tutarının 62.500,00 TL olduğu, yapılan masraflar tutarının ise 68.500 ABD doları olduğu belirtilmiş, ancak fazlaya dair dava ve talep hakları saklı tutularak şimdilik 100.000,00 TL’nin tahsili talep edilmiştir. 08.11.2005 tarihli ıslahla artırılan miktar 147.970,80 TL’dir. Masraf yapılmadan kâr elde edilmesi mümkün olamayacağından davacının masraf talebinin reddi doğrudur. Ancak ıslahla artırılan miktar ile dava dilekçesinde talep edilen kâr kaybı tutarı toplam 210.470,00 TL olduğu halde davacı talebi aşılarak 222.703,11 TL’ye hükmedilmesi HUMK’nın 74. maddesine aykırı olup kabul şekli açısından bu husus da bozma nedeni sayılmıştır.