Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2008/7259 K.2009/6489

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, davalıya imal ettirilen mobilya bedeli olarak ödenen 8.000,00 TL’nin davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu mobilyanın fatura bedeli olan 8.000,00 YTL (TL)’nin davalıdan tahsiline ve davacının elinde bulunan ayıplı mobilyanın, davalıya iadesine karar verilmiş ve verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava dilekçesi ve ekleri ve özellikle sipariş fişi kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacı ile davalı şirket arasında, bir takım yemek odası, bir takım sehpa ve bir takım koltuk takımının 8.000,00 YTL bedel karşılığı, davalı yüklenici şirket tarafından imal edilerek, davacı iş sahibine teslimine ilişkin “sözlü” sözleşme yapıldığı anlaşılmaktadır. Esasen, Borçlar Kanununun 355. maddesi hükmü uyarınca bir eser sözleşmesi niteliğinde olan akdî ilişki, yanlarca da kabul edilmektedir.

Mahkemece, uzman bilirkişi aracılığıyla yaptırılan inceleme sonucu, sözleşme konusu mobilyaların kabul edilemeyecek derecede ayıplı olduğu saptanmış ve Borçlar Kanununun 360. maddesi hükmü gereğince iş sahibi davacının, sözleşme konusu mobilyaları kabule zorlanamayacağı kabul edilmiş ve davalıya ödenen 8.000,00 YTL bedelin davacıya iadesine karar verilmiştir.

Sözleşmenin geriye etkili sonuç doğurur şekilde davacı tarafından fesih olunmasında haklı olduğu kabul edildiğinden, Borçlar Kanununun 61 ve izleyen maddeleri hükümleri gereğince ve haksız iktisap kuralları uyarınca, sözleşme konusu mobilyaların da davacı tarafından davalıya iadesi gerekir.

Ancak, somut olayda bilirkişi raporu incelendiğinde; mobilyaların bilirkişi tarafından görüldüğü ve mobilyalar üzerinde inceleme yapıldığı anlaşılmakla birlikte; mobilyaların cins ve sayıları teker teker raporda açıklanmamıştır.

Dava dilekçesi ekinde sunulan sipariş fişinde (12) kalem halinde imal edilen mobilyalar gösterilmiş olduğu halde, imzasız olan belgede gösterilen ürünlerin tümümün sözleşme konusu olan mobilyalar olup olmadığı taraflardan sorulup tespit olunmadığı gibi mahkemece verilen kararda da mobilyaların nitelikleri ve sayıları açıklanmamıştır.

Oysa, HUMK’nın 388-389. maddelerinde belirtilen hususların mahkeme hükmünde açıklanmamış olması durumunda, kararın yerine getirilmesinde şüphe ve tereddütlerin doğması sözkonusu olur ve hatta ilâmın infazı dahi mümkün olmayabilir. O halde, davalıya iadesi gereken mobilyaların sayıları ve nitelikleri kararda gösterilmeden yazılı şekilde “davacının elinde bulunan ayıplı mobilyanın davalıya iadesine” karar verilmesi HUMK’nın 388-389. maddeleri uyarınca doğru olmamıştır.

Kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.