Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2008/7902 K.2009/7168

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, maddi tazminatın tahsili istemiyle açılmış, mahkemece davanın reddine karar verilmiş ve verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacılar vekilinin tüm, davalılar vekilinin ise sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece davalılardan ... hakkındaki davanın pasif husumet yönünden; diğer davalı ... hakkında ise davanın esastan reddine karar verilmiş ve davada davalılar kendilerini vekille temsil ettirmiş, davalılar yararına (500,00) TL maktu avukatlık ücretine hükmedilmiştir.

29.05.1957 tarih ve 4/16 Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince karşı tarafa yüklenmesi gereken ve yargılama giderlerinden olan vekâlet ücretine diğer yargılama giderlerinde olduğu gibi mahkemece doğrudan hükmedilmesi gerekir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 417 ve 426. maddeleri gereğince de haklarındaki dava reddedilen davalılar davada tek vekille temsil edilmiş olduklarına ve davalı ... hakkındaki dava pasif husumet yönünden, diğer davalı hakkındaki dava esas yönünden reddedilmiş bulunduğundan karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 7/II. maddesi gereğince davalı ... yararına maktu vekâlet ücretini geçmemek üzere ve diğer davalı yararına da aynı tarifeye göre nisbî vekâlet ücreti takdiri ile hükmolunması gerekir.

Ancak anılan Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan 6.100,00 TL vekâlet ücretinin 500,00 TL tutarındaki miktarın davalılara eşit olarak, kalan tutarın ise davalı ...’a müstakilen verilmesi gerekmektedir.

Açıklanan hukuksal sebeplerle davalılar yararına 500,00 TL maktu vekâlet ücretine hükmedilmiş olması kararın bozulmasını gerektirir ise de mahkemece düşülen bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/VII. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.