Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2010/3119 K.2011/3076

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, ceza koşulu alacağının tahsili istemiyle açılmış; mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ve verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle yanlar arasındaki 27.06.2005 tarihli, 1185 yevmiye numaralı ve Alanya 4. Noterliğince doğrudan düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin XIII. maddesinde düzenlenen ve niteliğince Borçlar Kanunu'nun 158/II. maddesi hükmü gereğince ifaya ekli ceza niteliğindeki ceza koşulu alacağının tahsiline karar verilmiş olmasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Yanlar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin XIII. maddesi hükmünde, Borçlar Kanunu'nun 158/II. maddesinde tanımlanan “ifaya ekli ceza koşulu” düzenlenmiştir. HUMK'nın 75 ve 76. maddeleri hükümleri ile 04.06.1958 tarih ve 15/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince, maddi olayları açıklama görevi taraflara; maddi olayın nitelendirilmesi ve uygulanması gereken yasa hükümlerinin belirlenerek uygulanması hakime ait bir görevdir.

Dava dilekçesi sözleşme kapsamı ve tarafların açıklamaları birlikte değerlendirildiğinde; yüklenicinin davacıya ait dört adet bağımsız bölümün davacıya tesliminde borçlu temerrüdüne düşmesi sebebiyle arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin XIII. maddesinde, her bağımsız bölüm için ayrı ayrı aylık 500,00 Euro olarak kararlaştırılan ifaya ekli ceza niteliğindeki alacağın tahsilinin istendiği sonucuna varılmaktadır.

O halde; mahkemece, doğru olarak hesaplanan ve davada istenen 20.000,00 Euronun Borçlar Kanunu'nun değişik 83/II. maddesi gereğince ödeme tarihindeki Türk Lirası karşılığının davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken; hüküm fıkrasında yabancı para tutarı ile Türk Lirası karşılığının gösterilmesi ve yabancı paraya reeskont faizi uygulanması HUMK'nın 388 ve 389. maddeleri hükümlerine aykırı olmuştur.

Kararın bu sebeple bozulması gerekirken; mahkemece düşülen bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK'nın 438/VII. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.