KÜNYE
(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi 2011/6622 E., 2012/5213 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Temmuz 2012
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
308 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenmiş ise de davetiye masrafı bulunmadığından duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
- KARAR -
Dava, iş bedelinin ödenmeyen kısmının tahsili istemiyle açılmış, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı şirketin tüm, davacı taşeron şirketin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2-Davacı şirket vekili dava dilekçesinde fatura tarihinden itibaren ticari faiz isteminde bulunmuştur. Fatura ödeme istemini içermediği sürece tebliğ edilmesi karşı tarafı temerrüde düşürücü bir işlem olarak kabul edilemez. Ancak davacı şirket vekili davalı şirkete gönderdiği Karşıyaka 5. Noterliği’nin 23.06.2010 günlü ihtarnamesinde dava konusu miktarın ödenmesini istediğinden ve bu ihtarnamenin 24.06.2010 tarihinde davalı şirkete tebliğ edildiği belirlendiğinden, davalı şirket 24.06.2010 tarihinde temerrüde düşmüştür. Faizin bu tarihte başlatılması ve davacı şirket vekilinin istemi doğrultusunda ticari faiz olarak karar altına alınması gerekirken, dava tarihinden başlatılması ve yasal faiz olarak karar altına alınması doğru olmamıştır.
Kararın bu nedenlerle bozulması gerekirse de, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HMK’nın geçici 3. maddesinin yollaması nedeniyle HUMK’nın 438/VII. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 15. Hukuk Dairesi, E. 2011/6622, K. 2012/5213, 9 Temmuz 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama