KÜNYE
15. Hukuk Dairesi 2012/347 E., 2012/2200 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Hakimliği
Karar Metni
309 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
- KARAR -
Asıl dava eser sözleşmesi sebebiyle kâr kaybı alacağının tahsili, birleşen dava ise davalı iş sahibinin bedelini ödediği ihzaratın yüklenici tarafından alınması nedeniyle uğranılan zararın ve ihzarat bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece asıl ve birleşen davaların kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir. Davacı-k.davalı ... vekili tarafından asıl davada faiz başlangıç tarihi yönünden temyiz isteminde bulunulmuştur.
1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre asıl dava davacısı yüklenici vekilinin tüm, birleşen dosya davacısı iş sahibi Bakanlık vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.
2-Bozmadan önce verilen 04.04.2008 gün 2008/377 Esas 2009/178 Karar sayılı ilâmda birleşen dava 42.594,27 TL üzerinden kısmen kabul edilmiş, taraf vekillerinin birleşen davaya yönelik temyiz itirazları reddedilmek ve iş sahibi Bakanlığın, birleşen dava ile ilgili karar düzeltme talebi de reddedilmek suretiyle bu miktar kesinleşmiştir. Bu durumda mahkemece birleşen davanın 42.594,27 TL üzerinden kısmen kabulü gerektiği halde maddi hata sonucu 41.594,27 TL'nin tahsiline karar verildiği anlaşıldığı ve bu maddi hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 15. Hukuk Dairesi, E. 2012/347, K. 2012/2200, 4 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama