Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2012/3752 K.2013/3651

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki asıl ve birleşen davanın davacıları ... ve.... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Asıl ve birleşen dava, eserdeki ayıbın giderilme bedelinin tahsili istemiyle açılmış, mahkemenin; her iki davanın da kısmen kabulüne dair kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Asıl ve birleşen dava Tüketici Mahkemesi'ne verilen bir dilekçeyle açılmış, ... 7. Tüketici Mahkemesi'nin 07.07.2009 günlü ara kararıyla tefrik edilerek ayrı ayrı esaslara kaydedilmiş ve daha sonra görev yönünden dava dilekçelerinin reddine karar verilmiş, görevli ... 11. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 16.12.2009 gün 2009/418-500 E. ve K. sayılı kararı ile de davacı ....tarafından açılan davanın diğer davacı ... tarafından açılan dava ile birleştirilmiştir. Davacılar vekili, her iki davacı adına da verdiği 12.02.2010 günlü dilekçesinde 40.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini istediklerini belirtmiştir. Bu sebeple, davacılar tarafından tek dava açıldığı ve davacılar vekilinin sözü edilen 12.02.2010 günlü dilekçesinde de her iki davacı için toplam 40.000,00 TL'nin tahsilini

istediği dikkate alındığında, her iki davacı açısından da reddedilen toplam 38.369,81 TL üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davada kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına tek bir vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken, her iki davacı tarafından da ayrı ayrı 40.000,00 TL alacak istendiği düşüncesiyle daha fazla vekâlet ücretine hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir. Ne var ki, düşülen bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesinin yollamasıyla HUMK’nın 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.