Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2013/2912 K.2014/3626

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı temlik alan vekili ile davalı vekili tarafından istenmiş ise de davacı temlik alanın temyiz dilekcesinin süresi dışında, davalı temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili amacıyla girişilen icra takibine vâki itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatının davalıdan tahsili istemlerine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı iş sahibi ve temlik alan şirket vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Temlik alan O.. Tekstil Sanayi Ticaret Ltd. Şti. vekili hükmü temyize cevap süresi içerisinde katılma yoluyla temyiz etmişse de, dilekçesini temyiz defterine kaydettirmediği gibi temyiz harcını da yatırmadığından ve böylece temyiz süresi geçirildiğinden temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalı şirket vekilinin temyizine gelince; taraflar arasındaki ticarî ilişkinin süreklilik göstermesine göre, dinlenen tanıkların anlatımları ile davalı vekilinin 22.04.2010 havale tarihli delil listesi ekinde sunulan faks, e-mail yazışmaları ve iade faturası içeriklerine göre dava tarihi itibariyle olaya uygulanması gereken 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 359 ve 362. maddelerinde gösterilen iş sahibinin muayene ile ayıbı ihbar külfetini yerine getirdiği anlaşılmaktadır. Bu yönüyle mahkemenin ayıp ihbarının süresinde yapılmadığına ilişkin gerekçesi yerinde değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 48. ve 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 19. maddeleri uyarınca hukukumuzda sözleşme serbestisi vardır. Taraflar, kanuna, ahlaka ve adaba aykırı olmadıkça istedikleri konuda sözleşme yapabilecekleri gibi yaptıkları sözleşmelere de istedikleri hükümleri koyabilirler. Sözleşme serbestisinin sonucu olarak taraflar, sözleşmeden doğan tüm yükümlülüklerini yerine getirmek zorundadır.

Somut olayda, tarafların serbest iradeleri ile imzalanan muhtelif sipariş formlarında siparişin renk veya varyantının %5 oranında eksik veya fazlasıyla teslim edileceği,

çekmezliğin de aynı oranda uygulanacağı ifade edilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan 26.12.2011 tarihli bilirkişiler kurulu raporunda, gramaj toleransı taraflarca % ± 5 olarak kabul edilmiştir.

Buna karşılık, aynı bilirkişiler kurulunca tarafların serbest iradeleri ile belirlenen tolerans değeri % ± 5 olmasına karşılık, tekstil sektöründe tolerans değerinin % ± 10 olarak uygulandığından bahisle ayıp araştırması bu değer üzerinden yapılmış ve mahkemece de bu esaslar dairesinde karar verilmiştir. Yukarıda izah edildiği üzere, kural olarak tolerans oranlarının taraflarca belirlenmesinde, hukuk sistemimiz açısından bir engel bulunmamaktadır.

Bu durumda, mahkemece tarafların serbest iradeleri ile belirlenmiş tolerans oranlarının sözleşmenin taraflarını bağlayacağı kabul edilip, bilirkişilerden ek rapor alınarak sonuca varılması yerine yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile sonuca ulaşılması doğru değildir.

Mahkemece yapılacak iş, sözleşmede kararlaştırılan % ± 5 tolerans oranınına göre ayıplı imalât tutarını bilirkişiye hesaplatmak ve oluşacak sonuca göre uyuşmazlığı sonuçlandırmaktan ibarettir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.