KÜNYE
15. Hukuk Dairesi 2013/3504 E., 2014/3017 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Nisan 2014
- Mahkemesi
- İzmir 3. Asliye Ticaret Mahkemesi
- Tarihi
- 05.03.2013
- Numarası
- 2009/247-2013/49
Karar Metni
306 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
- KARAR -
Dava, eser sözleşmesinin feshi nedeniyle teminat mektuplarının iadesi, noter masrafı ve karar pulu bedelinin iadesi ve sözleşme harici yapılan revize proje bedelinin tahsili istemlerine ilişkindir. Mahkemece revize proje bedeli ile ilgili talebin kısmen kabulüne, diğer taleplerinin reddine dair verilen karar, kâr kaybı, noter masrafı ve karar pul bedeli yönünden davacı, kısmen kabul edilen revize proje bedeli yönünden davalı vekilince temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davacının kâr kaybı ile ilgili davasının ve teminat mektupları ile ilgili temyiz isteminin olmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan, davalı vekilinin de tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.
2-Mahkemenin kabulüne göre, sözleşme, davalı iş sahibince haksız olarak feshedilmiştir. Haksız fesih halinde davacı yüklenici, menfi zararlarını da iş sahibinden talep etmekte haklıdır. Talep edilen alacaklardan noter masrafları ile karar pulu bedeli sözleşmenin kurulması için yapılan masraflardan olduğundan menfi zarar niteliğindedir.
Bu durumda mahkemece sözleşme dışı iş niteliğindeki revize proje bedeli yanında talep edilen ve davacının temyize konu ettiği 11.550,34 TL noter masrafı ve 4.118,07 TL karar pulu olmak üzere toplam 15.668,41 TL menfi zarar alacağının da davalıdan tahsiline karar verilmesi yerine yanlış değerlendirme sonucu bu kalemle ilgili alacak taleplerinin reddi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 15. Hukuk Dairesi, E. 2013/3504, K. 2014/3017, 30 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama