KÜNYE
15. Hukuk Dairesi 2013/4229 E., 2014/3743 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Haziran 2014
Karar Metni
322 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
.. .... davadan dolayı Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 24.12.2009 tarih ve 2004/21-2009/584 sayılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş davacı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat Sema Selçuk geldi. Hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:
- KARAR -
Mahalli mahkemesince asıl ve birleşen davalar yönünden verilen kararın temyiz edildiğinden bahisle dosya Dairemize gönderilmişse de, temyiz incelemesinin yapılabilmesi için;
Davacı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesi içeriğinden hem asıl davada verilen red kararının, hem de davalı idare tarafından açılan birleşen davalarda verilen kısmen kabul kararın temyiz edildiği anlaşılmaktadır. Temyiz eden davacı yüklenici yönünden asıl davadaki red kararının temyiz incelemesinin yapılabilmesi için yatırılması gereken maktu temyiz başvuru harcı ile nispi temyiz karar harcı yatırılmışsa da, davalı idare tarafından açılan ve temyize konu edilen birleşen davalar yönünden alınması gereken maktu temyiz başvuru harcının alınmadığı, nispi temyiz karar harcının 24,30 TL olarak alınmış olduğu anlaşılmaktadır.
01.01.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 69 Seri Numaralı Harçlar Kanunu Genel Tebliği uyarınca nispi temyiz karar harcının oranı %0 68,31 olarak belirlenmiştir. 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 16, 30 ve 32. maddeleri uyarınca temyiz incelemesinin yapılabilmesi için davacı yüklenici tarafından temyiz edilen birleşen davalar yönünden 356.666,61 TL'nin %0,68,31'inin 1/4'ü bakiyesi ve maktu temyiz başvuru harcı toplamı (6.090,97 TL-24,30=) 6.066,67 TL + 119,00 TL = 6.185,67 TL yatırılması zorunludur.
Yargıtay 15. Hukuk Dairesi, E. 2013/4229, K. 2014/3743, 2 Haziran 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama