KÜNYE
15. Hukuk Dairesi 2014/2112 E., 2015/910 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Şubat 2015
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Hakimliği
Karar Metni
321 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
- KARAR -
Dava, teminat senedinin iadesi ile iş bedeli alacağının tahsili istemleriyle açılmış, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.
2-Davacı vekili davasında, davalıya verilen 50.000,00 TL teminat senedinin davalıdan alınarak davacıya teslimine ve fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 15.000,00 TL iş bedeli alacağının davalının hakedişlerini alma tarihlerinden itibaren ticari faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi talep etmiş, 20.03.2013 tarihinde dava ıslah edilerek 15.000,00 TL'lik alacak talebi 148.344,00 TL'ye yükseltilmiş, bu tutarın hakediş tarihi olan 20.12.2010 tarihinden itibaren faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi istenmiştir.
Mahkemece dava kabul edilerek 148.344,00 TL'nin 27.12.2010 tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş ise de; davadan önce temerrüdün varlığı kanıtlanamadığından hüküm altına alınan alacağın 15.000,00 TL'lik kısmına dava tarihinden, ıslahla arttırılan 133.344,00 TL'lik miktara ise 20.03.2013 ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur. Kararın bu nedenle bozulması gerekir ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HMK'nın geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'nın 438/VII. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 15. Hukuk Dairesi, E. 2014/2112, K. 2015/910, 23 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama