Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2015/3700 K.2016/24

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya verilerek verilen hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, iş sahibi tarafından ödenen damga vergisi ödemelerinin sözleşme gereği yükleniciden rücu'en tahsili amacıyla girişilen icra takibine vâki itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatının davalıdan tahsili istemlerine ilişkin olup, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne dair verilen karar icra inkâr tazminatının şartları ve oranı yönünden taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazının incelenmesine gelince; 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 67/II. maddesindeki “% 40'dan…” ibaresi, 6352 Sayılı Kanun'un 11. maddesi ile “% 20'sinden…” şeklinde değiştirilmiştir. Sözü edilen değişiklik, 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

6352 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile İcra ve İflas Kanunu'na eklenen geçici 10. madde uyarınca, bu Kanun'un ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında değişiklikten önceki hükümlerinin uygulanmasına devam edilir. Bu durumda, 6352 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden önce yapılmış olan icra takipleri üzerine açılan ve açılacak olan itirazın iptâli davalarında icra inkâr tazminatı asgari % 40 olarak uygulanmalıdır.

Somut olayda davacı, icra takibini 25.11.2011 tarihinde başlatmış olduğundan, davacı lehine belirlenecek icra inkâr tazminatının asıl alacağın % 40’ından az olarak tespiti mümkün değildir. Bu nedenle, mahkemece davacı yararına asıl alacağın % 40’ı oranında icra inkâr tazminatına hükmedilmesi gerekirken % 20 oranında icra inkâr tazminatına hükmedilmesi doğru değilse de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

.