Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2016/4730 K.2017/3444

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ayıplı imalât nedeniyle oluşan zararın tahsili istemiyle açılmış alacak davası olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 4822 sayılı Yasa'yla değişik 4077 sayılı sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır.

Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı Yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da tüketici mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır.

Buna göre eser sözleşmesinden doğan ilişkilerde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.02.2003 gün ve 2003/15-127 Esas, 2003/102 Karar sayılı kararında bu husus belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; taraflar arasında 4077 sayılı Yasa kapsamında bir hukuki ilişki mevcut olmayıp, davacı iş sahibi davalı ise yüklenicidir. Taraflar arasında eser sözleşmesi ilişkisi bulunmakta olup, tüketici işleminden sözedilemeyeceğinden görevli mahkeme genel mahkemedir. Görev hususu kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece her aşamada nazara alınması gerekir. Bu nedenlerle görevli mahkeme genel mahkeme olup mahkemece dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmesi doğru olmamış kararın bozulması uygun bulunmuştur.