Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2018/3947 K.2019/2750

Davacılar 1-İ.. İ.. 2-C.. İ.. 3-M.. İ.. 4-Ş.. T.. ile davalı ... İnş. İletişim Elektronik San. Tic. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı ...2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 19.11.2014 gün ve 2011/331-2014/455 sayılı hükmü onayan 23. Hukuk Dairesinin 29.03.2018 gün ve 2015/3767-2018/2494 sayılı ilamı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, eser sözleşmesi niteliğindeki Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesinden kaynaklanmakta olup gecikme cezası alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiş, Yargıtay 23. Hukuk Dairesince yapılan temyiz incelemesi sonucunda verilen 29.03.2018 tarihli karar ile kararın onanmasına karar verilmiş, verilen onama ilamına karşı davalı tarafça karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Karar düzeltme talebinin kural olarak temyiz incelemesini yapan Yargıtay Hukuk Dairesince incelenmesi gerekmekte ise de.

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2018 gün 2018/1 sayılı işbölümü kararı ile arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan ve 01.07.2016 tarihinden sonra temyiz ya da karar düzeltme talepli olarak Yargıtay'a gelen dosyalardaki temyiz ya da karar düzeltme taleplerini incelemek görevi Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'ne verildiğinden karar düzeltme talebi Dairemizce incelenmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme taleplerinin reddi gerekmiştir.

2-31.12.2008 tarihli sözleşme ile davalı yüklenici, davacı arsa sahibine ait .ç.. İli ... ilçesi ... Köyü ... mevkii 42 pafta 12 parsel sayılı taşınmaz üzerine 4 bloktan oluşan inşaatın yapımını üstlenmiş, sözleşmede inşaatın 1. bloğunun sözleşmenin imzalandığı tarihten itibaren 16 ay ( 30 Nisan 2010) olarak kararlaştırılmış ve gecikme halinde teslim edilmeyen daire başına aylık 500,00 TL gecikme tazminatı ödeneceği öngörülmüştür. Mahkemece sözleşmeye göre işin 30.04.2010 tarihinde teslim edileceği oysa teslimin iskan alımı ile dava tarihinden sonra 02.03.2012 tarihinde gerçekleştiği kabul edilerek 14 aylık süre için toplam 35,000,00 TL gecikme tazminatına hükmedilmiştir.

Davalı tarafça arsa sahiplerinin yapı denetim şirketi ile yapı denetim sözleşmesi imzaladığı, yapı denetim şirketinden ayrılan mühendisin yerine yenisi işe başlatılmadıkça idarece yapının devamına izin verilemeyeceği gerekçesi ile 17.06.2010 tarihinde yapı tatil zaptı düzenlendiği, tatilin 8 ay sonra kaldırıldığı bu süreçlerdeki gecikmenin arsa sahiplerinden kaynaklandığı savunulmuş, mahkemece savunma doğrultusunda yeterli bir inceleme ve değerlendirme yapılmamıştır. Ayrıca taşınmazların arsa sahiplerine fiilen teslim edildiği iddia edilmesine ve

Okundu.

mahkemece alınan 13.12.2013 tarihli bilirkişi raporunda 04.10.2013 tarihli keşifte zemin kat 1 nolu meskende ... isimli kiracının, birinci kat 8 nolu meskende keşif tarihinde ... isimli kiracının bulunduğu belirtilmiş olmasına rağmen bu konuda inceleme ve değerlendirme yapılmamıştır. Karar tüm bu yönlerden eksik incelemeye dayalı olup bozulmalıdır.

Mahkemece yapılacak iş, davalı savunması üzerinde durularak yapı denetim firmasındaki mühendis eksikliği nedeni ile yapının davalının kusuru olmadan tatil edilmesi sebebiyle tatil olan sürenin araştırılarak varsa iş süresine eklenmesi, bağımsız bölümlerin keşifte mal sahibi ve kiracılar tarafından kullanıldığının tespit edilmesi ve bu konudaki savunma da gözetilerek gerekli kamu kuruluşlarından abonelik tesisi bulunup bulunmadığının araştırılması kira sözleşmelerinin getirtilerek kira başlangıç tarihinin tespit edilerek bu tarihte teslimin gerçekleştiği değerlendirilerek gecikme hususunun belirlenmesi ve gecikme tazminatının hesaplanmasından ibarettir.

Kararın bu gerekçeyle bozulması gerekirken zuhulen onandığı bu kez yapılan incelemeyle anlaşıldığından Yargıtay 23. Hukuk Dairesi’nin 29.03.2018 gün ve 2015/3767 Esas 2018/2494 Karar sayılı kararının kaldırılarak mahkeme kararının bozulması uygun bulunmuştur.