Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2018/542 K.2018/1804

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, eser sözleşmesi uyarınca iş sahibi tarafından ödenen iş bedelinin tahsili ile davalı yükleniciye verilmiş olan çekin iadesi istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulü ile 44.500,00 TL’nin 05.03.2013 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile 10.000,00 TL bedelli çekin davacı tarafa iadesine dair verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup.

Dairemizce diğer temyiz sebepleri incelenmeden iadesi istenen 10.000,00 TL bedelli çeke yönelik harç yatırılmadan karar verildiği gerekçesi ile karar bozulmuş, mahkemece bozma ilâmına uyularak harç tamamlatıldıktan sonra yapılan yargılamada davanın kabulü ile 44.500,00 TL’nin 05.03.2013 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile 10.000,00 TL bedelli çekin davacı tarafa iadesine dair verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince; davacı davasında çekin iadesini talep etmiş ise de; davacı vekili 31.10.2016 tarihli celsede. 10.000,00 TL bedelli çeke ilişkin harcı bozma ilâmı doğrultusunda tamamladıklarını, çekin haciz sırasında kendilerine iade edildiğini bildirdiğine göre.

10.000,00 TL bedelli çek bakımından davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilmesi ve 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 28/1A maddesi uyarınca bu miktar üzerinden ilâm harcı alınması gerekirken; bahse konu çekle ilgili hüküm tesisi ile harç alınmaması doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekir ise de; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HMK’nın geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK’nın 438/VII. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.