Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2019/2313 K.2019/4574

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, eser sözleşmesinin ayıplı ifası nedeniyle iş bedelinin iadesi ve ayıp nedeniyle uğranılan zararların tazmini istemine ilişkin olup mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşmiş olan cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerine görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı iş sahibi üniversite, davalı yüklenicinin 09.12.2004 tarihli sözleşme uyarınca teslim ettiği promatik tüp taşıma sistemindeki ayıplar nedeniyle sözleşmeden dönerek ödemiş oldukları iş bedelinin iadesini ve ayıpların ilk olarak ortaya çıktığı 23.03.2005 tarihiyle delil tespiti talep ettikleri 21.04.2006 tarihi arasındaki 384 günlük süre zarfında sistem arızası sebebiyle 14 istasyonda üçer vardiya şeklinde çalıştırmak zorunda kaldıkları işçilere ödedikleri ücretten oluşan 346.752,00 TL zararlarının tazminini talep etmiştir.

Mahkemece 2007 yılında verilen ilk kararda, 14 istasyonda tek vardiya işçi çalıştırılmış olabileceği varsayımıyla ayıp nedeniyle uğranılan zarar talebinin 126.819,84 TL’lik kısmının kabulüne hükmedilmiş, iş bedelinin iadesi talebine ilişkin ise herhangi bir hüküm kurulmamıştır.

Taraf vekillerinin temyizi üzerine mahkemenin bu ilk kararı Dairemizin 2008 tarihli ilamıyla, iş sahibinin ayıp nedeniyle uğradığı zararın miktarı konusunda hükme esas alınan bilirkişi raporuyla delil tespit dosyasına sunulan bilirkişi raporu arasındaki çelişkinin giderilmesi ve ayıbın ağırlığı belirlenerek ulaşılacak sonuca göre iş bedelinden indirim yapılması veya bedelin tümden iadesine dair bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 2011 yılında verilen ikinci kararda ise cihazın ayıplı olduğu dönemlerde her bir istasyonda üçer vardiya işçi çalıştırılmış olabileceği varsayımıyla tazminat isteminin tümden kabulüne karar verilmiş, bedel iadesi ve indirimi konusunda ise yine bir hüküm kurulmamıştır.

Tarafların temyizi üzerine bu karar da Dairemizce eserin iş sahibinin kabule icbar edilemeyecek derecede kusurlu olduğunun anlaşılması nedeniyle ödenmiş olan iş bedeli belirlenerek iadesine karar verilmesi, ayıp nedeniyle işçi çalıştırılmak

zorunda kalınan günlerin ise iş sahibinin dönme hakkını kullanabileceği ve ayıplı sistemin yerine yenisinin kurulabileceği sürelerin toplamıyla sınırlı olduğu kabul edilerek tazminat hesabı yapılması gerektiği belirtilerek ikinci kez bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, bilirkişilerin sözleşmeden dönme hakkının kullanılabileceği ve yeni bir sistemin kurulabileceği sürenin 3,5 ay olacağı değerlenmesine göre hesaplanan 90.074,00 TL tazminatın ihtarnamenin tebliğ tarihi olan 04.01.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle, 92.724,80 TL iş bedelinin ise “cihaz ve eklerin iade tarihinden itibaren” işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davacı iş sahibi, yargılama sonucunda kabule icbar edilemeyecek derecede ayıplı olduğu anlaşılan sözleşme konusu cihaz, mobil yazılım ve aksesuarlarını dava tarihi itibariyle reddederek bedelini istemekte haklı olduğundan iadesine karar verilen davacı tarafça davalıya ödenmiş 92.724,80 TL iş bedelinin dava tarihinden itibaren faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesi yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen ve belirsiz olup ileride başlayacak bir tarihten tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır.

Hükmün bu sebeple temyiz eden davacı yararına bozulması gerekir ise de; yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.