KÜNYE
16. Ceza Dairesi 2015/7795 E., 2016/2076 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Nisan 2016
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma
- Hüküm
- 1- Sanık ... hakkında; 3713 sayılı
Karar Metni
249 kelime·1 dk okuma
Kanunun 7/2, TCK'nın 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet, 2- Sanık ... hakkında; 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 53. maddeleri gereğince mahkumiyet, 3- Sanıklar ... ve ... hakkında beraat
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;
Yasal izinle düzenlenen nevruz kutlamalarının olaysız dağılması, kutlama sırasındaki konuşmaların bir bütün olarak değerlendirildiğinde silahlı terör örgütünün cebir, tehdit ve şiddet içeren yöntemlerini övme, meşru gösterme ve teşvik edici nitelikle bulunmaması karşısında yerel Cumhuriyet savcısının sanıklar ... ve ... hakkındaki temyiz talebi yerinde görülmemiştir.
Sanık ...'nın gösteri sırasında slogan atmanın yanında silahlı örgütün sözde bayrağını taşıyarak örgütün cebir, şiddet ve tehdit yöntemlerini meşru göstermesi karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... ile o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraatlere ve mahkumiyete dair hükümlerin ONANMASINA,
2-Sanık ... hakkında kurulan hükmün yapılan temyiz incelmesine gelince;
Olay günü yasal izinle düzenlenen nevruz etkinliği için toplanan ve olaysız dağılan grup içinde yer alan sanığın attığı sloganın, terör örgütünün cebir, şiddet ve tehdit içeren yöntemlerini öven, meşru gören ya da teşvik eden içerikte olmadığının anlaşılması karşısında atılı suçun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle beraat kararı verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,
Yargıtay 16. Ceza Dairesi, E. 2015/7795, K. 2016/2076, 5 Nisan 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama