Yargıtay 16. Ceza Dairesi E.2017/1781 K.2017/5095

-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında tefecilik suçundan CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat, -Sanıklar ..., ... ve ...’nın TCK’nın 241/1, 43/1-2, 62, TCK'nın 52/2-4, 53, 63, maddeleri gereğince mahkumiyet, -Sanık ...’in TCK'nın 241/1, 62/1, 52/2-4, 53, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet ve müsadere

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve örgüte üye olma suçlarından doğrudan zarar görme ihtimali bulunmayan katılanın bu suçlardan davaya katılmasına imkan bulunmadığından ve hukukî değerden yoksun katılma kararı da hükmü temyize hak vermeyeceğinden, katılanın anılan suçlardan kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında tefecilik suçundan verilen beraat kararlarına yönelik yapılan incelenmede,

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA,

III-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelenmesinde,

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanıklar ..., ..., ... hakkında tefecilik yapmak suçundan tayin edilen hapis cezasından TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, "2 yıl 7 ay 7 gün hapis" cezası yerine hesap hatası soucu "1 yıl 19 ay 7 gün hapis" ve sanık ... hakkında tefecilik yapmak suçundan tayin edilen hapis cezasından TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, "2 yıl 1 ay hapis" cezası yerine hesap hatası sonucu "1 yıl 13 ay hapis" cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini,

2-Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında re'sen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ihtarat yapılması,

3-Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararı ile TCK'nın 53. maddesindeki bazı düzenlemelerin iptal edilmiş olması nedeniyle bu karar doğrultusunda hüküm kurulmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlerin 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükmün B fıkrasının 6. bendindeki “1 yıl 19 ay 7 gün” ibaresi yerine “2 yıl 7 ay 7 gün”, C fıkrasının 5. bendindeki “1 yıl 13 ay” ibaresi yerine ise "2 yıl 1 ay" ibarelerinin yazılması,

hükümdeki “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına (ihtar edildi)” ibaresinin çıkartılması ve TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımlarının bütünüyle çıkarılarak yerine "Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı iptal kararı doğrultusunda yürürlükte bulunan TCK'nın 53. maddesinin sanıklar hakkında uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Müsadere hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde ise;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.12.2008 gün ve 2008/146-235 sayılı kararı nazara alındığında ancak el konulmuş olması halinde tefecilik suçunun konusunu oluşturan değer niteliğindeki ana paranın TCK'nın 55/1. maddesi uyarınca müsadere edilebileceği, ödünç olarak verilen para nedeniyle elde edilen kazancın zarar gören konumundaki gerçek kişiye, vergi kaybı karşılığının ise Hazineye iade edilmesi gerektiği nazara alınarak bir karar verilmesi yerine yazılı şekilde müsaderelerine hükmedilmesi,