Yargıtay 16. Ceza Dairesi E.2017/1806 K.2017/5083

1- TCK’nın 220/6. maddesi delaleti ile 314/2, 62, 53,58/9, 63 ve 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca mahkumiyet 2- TCK’nın 265/1, 265/3, 62, 53, 63 ve 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında müştekiler ..., ..., ..., ..., ... ve ...’a karşı kasten yaralama suçundan dolayı açılan davada zamanaşımı içerisinde bir karar verilmesi; sanık ... hakkında TCK’nın 174 ve sanık ... hakkında TCK’nın 179. maddesi uyarınca zamanaşımı içerisinde kamu davası açılması olanaklı görülmüştür.

I- Sanıklar hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

TCK’nın 265/1 ve 265/3. maddeleri uyarınca belirlenen “1 yıl 4 ay” hapis cezasından 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca belirlenen 1/2 oranında artırım yapılırken “1 yıl 12 ay” yerine hesap hatası sonucu “2 yıl” hapis cezasına hükmedilmesi sonuç ceza değişmediğinden; sanık ...’ın polise havai fişek ve diğer sanıkların ise taş attıklarının kabul edilmesine rağmen haklarında TCK'nın 265/4. madde ve fıkrasının uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı iptal kararının her bir suçtan kurulan hükümde TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ..., sanık ..., sanık ..., sanık ..., sanık ..., sanık ..., sanık ..., sanık ..., sanık ..., sanık ..., sanık ..., sanık ..., sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II- Sanıklar hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

A- Sanıklar ... ve ... hakkında;

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 01.08.2011 tarih ve 2011/361 soruşturma numaralı iddianamesi ve 20.04.2011 tarihli eylemleri nedeni ile silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçundan kamu davası açıldığı, İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.06.2013 tarih, 2011/154 esas ve 2013/91 karar sayılı ilamı ile sanıkların mahkumiyetine karar verildiği,

anılan kararın sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 20.03.2014 tarih, 2013/15765 esas ve 2014/3244 karar sayılı ilamı ile onandığı anlaşılmış olup, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçunun mütemadi suçlardan olduğu da gözetilerek,

somut olayda temadinin kesilip kesilmediğinin duraksamaya yer bırakmayacak şekilde tespiti ve delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesinin sağlanması bakımından İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/154 esas ve 2013/91 karar sayılı dosyasının asıl ya da onaylı örneğinin dosya içerisine alınmasından sonra sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

B- Tüm sanıklar yönünden;

1-Anayasanın 38, 138/1. maddeleri, 6352 sayılı Kanunun amaç, kapsam ve gerekçesi, TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle, 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, konusunun önem ve değeri, meydana getirdiği zarar ve tehlikenin ağırlığı sanıkların kasta dayalı kusuru, güttüğü amaç ve saiki göz önünde bulundurulup olayın oluş şekli de nazara alınarak;

tayin olunan cezadan TCK'nın 220. maddesinin 6. fıkrasının 2. cümlesinde yer alan düzenleme uyarınca hukuka, vicdana uygun olan ve maddede gösterilen indirim oranı ile uyumlu, makul ve makbul bir indirim yapılması gerektiğinin gözetilmeden sadece “takdiren” denilerek yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,