Yargıtay 16. Ceza Dairesi E.2018/1421 K.2018/2715

delaleti ile 314/2, 53/1, 54, 63. ve 3713 sayılı Kanunun 5/1 maddeleri gereğince ayrı ayrı verilen mahkumiyet kararlarına yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla, sanıklar müdafiilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, ancak;

Sanıklar hakkında hüküm kurulurken TCK'nın 314/3 ve 220/7 delaleti ile 314/2. maddesi uyarınca tayin edilen hapis cezasının, TCK’nın 220/7 maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak bulunan 5 yıl 10 ay hapis cezasından, 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi gereği 1/2 oranında artırım yapılırken sonuç cezanın ''7 yıl 21 ay'' hapis cezası yerine hesap hatası sonucu ''8 yıl 9 ay'' olarak belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,