Yargıtay 16. Ceza Dairesi E.2018/6371 K.2019/1533

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi; bozma kararı doğrultusunda işlem ve uygulama yapmak, bozma kararında tartışılması istenen hususları tartışmak, bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni kanıtlara dayanmak veya ilk kararda yer almayan daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak suretiyle verilen direnme kararı özde direnme kararı olmayıp bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir karar olduğu ve Mahkemece, Dairemizin 02.05.2016 tarih, 2016/409 Esas, 2016/2767 sayılı bozma kararına karşı direnildiği belirtilmiş ise de; 16.01.2015 tarihli ilk karardan farklı temyize tabi gerekçe ile yeni bir hüküm kurulduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılama sonunda sanığa yüklenen suçun meşru müdafaa kapsamında kaldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın üzerine atılı suçun TCK’nın 25. maddesi gereğince meşru müdafaa sınırları kapsamında kaldığı gerekçesiyle beraatine karar verilmiş olması karşısında, uygulama maddesinin CMK'nın 223. maddesinin 2. fıkrasının "d" bendi yerine aynı maddenin 4. fıkrası olarak gösterilmesi,