Yargıtay 16. Ceza Dairesi E.2018/899 K.2018/881

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Siyasi partiler Anayasamızın 68/2. maddesinde vurgulandığı gibi, demokratik siyasi hayatın vazgeçilmez unsurlarıdır. Siyasi partiye üye olma ve bir siyasi partinin çatısı altında siyasi faaliyetlerde bulunma örgütlenme özgürlüğü kapsamında iken, özgürlüğün topluca kullanımı bağlamında ifade özgürlüğü ile de ilişkilidir.

Demokrasilerde özgürlüklerle doğrudan ilişkili olan ve yüksek bir meşruiyete sahip bulunan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün, başka özgürlükler gibi; terör örgütlerince kötüye kullanılmak istenebileceği açıktır. Nitekim bir takım siyasi faaliyetteki asıl hedef ve amaçların, açıklanan hedef ve amaçlardan daha başka olabileceği gibi, asıl hedef ve amaçların gizlenebileceği Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin “yazar ve diğerleri” kararında da vurgulanmıştır.

Anayasamızın 68. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 11. maddesi ile tanınan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün kötüye kullanımı Anayasamızın 14/2. maddesinde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 17. maddesi uyarınca yasaklanmıştır.

Bir faaliyetin siyasi faaliyet/örgütlenme özgürlüğü kapsamında değerlendirilebilmesi ve anayasa ile sözleşmenin korunmasından yararlanabilmesi için gerçekleştirilmekte olduğu bağlam ile birlikte cebir ve şiddet ile ilişkisi, kullanılan yöntem ve takip edilen amacın hukuk ve demokrasi kurallarına uygun olup olmadığı ve bir terör örgütü ile amaç veya yöntem bakımından ya da yapısal bir bağlantısının bulunup bulunmadığına bakılmalı ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 17.07.2001 tarihli “Sadak ve diğerleri” kararında yaptığı ayrımda dikkate alınmalıdır.

Dairemizin ve geçmişte terör suçlarına bakan dairelerin yerleşik kararlarında yer aldığı üzere.

PKK/KONGRA-GEL terör örgütünü, bir devlet sistemi gibi yapılandırmayı hedefleyip birimlerini ve üyelerini sistematik bir yapıya kavuşturmayı amaçlayan örgütün yasama meclisi KONGRA-GEL tarafından kabul edilip sistemin anayasası olarak nitelendirilen KCK (Koma Civaken Kürdistan) sözleşmesinde, KCK ile PKK’nın ideolojik, ahlaki, felsefi ve örgütsel bağlantısının açıkça vurgulandığı, KCK yapılanması bakımından PKK’nın amaç ve stratejisinin benimsendiği,

tespitinden sonra KCK’nın PKK ile organik bağlantısı açıklanan amaç ve stratejisi hiyerarşik yapısı üye sayısı sahip olduğu silah ve zorlayıcı gücü itibarıyla Devletin egemenliği altında bulunan topraklardan bir kısımını Devlet idaresinden ayırmaya yönelik amaç suçu gerçekleştirmeye elverişli silahlı terör örgütü niteliğinde bulunduğu sonucuna varılmıştır. Hiçbir yasa kanuna karşı hile ve kötü niyeti korumaz.

Bu bağlamda, somut olayda PKK silahlı terör örgütünün kurucusu ve yöneticisi olan Abdullah Öcalan’ın yakalanma süreci ve sağlık durumuyla ilgili olan ve öncesinde silahlı terör örgütünün çağrılarının bulunduğu iki eylemde gösterici grubun önünde bulunan sanığın meşru bir siyasi faaliyetin içinde bulunduğunun kabulü mümkün bulunmadığından bu yöndeki savunmalarına itibar edilmemiş, her iki olayda da sanığın kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşünde kolluk kuvvetlerinin ihtar ve güç kullanmasına rağmen dağılmamakta ısrar ettiğine dair delil bulunmadığından 2911 sayılı Kanunun 32/1. maddesinde düzenlenen suç oluşmamış ise de,

PKK silahlı terör örgütünü destekler nitelikte sloganlar atan, pankartlar taşıyan, aralarında yüzü kapalı şahıslarında bulunduğu ve güvenlik güçlerini taşladığı anlaşılan grubun önünde yürüyüşe devam eden sanığın grubu yönetip yönlendirmekten ibaret eylemlerinin 2911 sayılı Kanunun 28/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı anlaşılmakla sanık hakkında TCK’nın 314/2. maddesi gereğince mahkumiyet hükmü kuran mahkemenin kabulü sonucu bakımından doğru bulunmuş, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih,

2014/140 E. 2015/85 K. sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.