Yargıtay 16. Ceza Dairesi E.2019/1931 K.2019/4395

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü; Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi; Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; Sanık ve müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya kapsamı, sanık savunması, Hatay Emniyet Müdürlüğü Kaçakçılık ve Organize Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü’nün 05.05.2017 tarihli mahrem yapılanmaya yönelik raporunda, “İmajı Alınan Dijital Verideki Açıklama” kısmında sanık hakkındaki bilgiler bölümünde durumunun "pasif" olarak belirtilmesi, yargılama aşamasında dinlenen tanık ...'in “sanığın 2015 itibariyle mahrem yapıya dahil edildiği, ancak görevlendirme olmadığı, sanığın çağrılmasına rağmen memlekette olması nedeniyle kendisine ulaşılamadığı,

hatta sanığa ulaşılamaması sebebiyle bir yaz boyunca sorumlu olduğu gruba sohbet verilemediğine” yönelik beyanlarının, adı geçen rapordaki bilgileri de doğrulaması nazara alındığında.

Anayasanın 138/1. maddesi hükmü, TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle TCK’nın 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen tehlike ile sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik de göz önünde bulundurularak;

hukuka, vicdana, dosya kapsamına uygun alt sınırdan makul düzeyde uzaklaşarak bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, dosya içeriğiyle de uyuşmayacak şekilde sanığın mahrem imam olarak kabulüyle teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde fazla ceza tayin edilmesi,