Yargıtay 16. Ceza Dairesi E.2019/1981 K.2020/2255

sayılı Kanunun 5/1 , TCK'nın 62/1, 53, 58/9 ve 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Yasal süresi içerisinde temyiz nedenlerini içermeyen süre tutum dilekçelerini ayrı ayrı sundukları görülen sanığa gerekçeli kararın 17.12.2018 tarihinde, müdafiine ise 25.12.2018 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen, 28.12.2018 tarihinde sanığın, 08.01.2019 tarihinde ise müdafiinin CMK'nın 295. maddesinde belirtilen 7 günlük süreden sonra ayrıntılı temyiz dilekçelerini sundukları anlaşılmakla; Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçeli kararının hüküm fıkrasında ve sanık ile müdafiine gerekçeli kararın tebliğine dair tebliğ/tebellüğ belgelerinde CMK'nın 295. maddesinde düzenlenen 7 günlük süreye ilişkin bir ihtaratın bulunmadığı anlaşıldığından sanık ve müdafiinin temyiz başvurusunun süresinde yapıldığı kabul edilerek,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesi karar başlığında müdafiinin “Av. ...” yerine “Av. ...” olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla;