KÜNYE
16. Ceza Dairesi 2019/379 E., 2019/4879 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Temmuz 2019
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- İlk Derece Mahkemesi
- Diyarbakır 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.05.2018 tarih ve 2017/394-2018/313 sayılı kararı
- Suç
- Silahlı terör örgütüne üye olma
- Hüküm
- TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3. maddesi gereğince 5/1, TCK’nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri gereğince mahkumiyete dair istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi
Karar Metni
310 kelime·2 dk okuma
Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;
Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;
Duruşma istemi içermeyen temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Kabul ve uygulamaya göre sanık hakkında verilen cezada TCK'nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken hesap hatası sonucu “6 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası" yerine "5 yıl 22 ay 15 gün hapis cezası" olarak düzeltilmesi suretiyle eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Silahlı terör örgütüne üye olma suçu temadi eden suçlardan olup sanığın yakalanması ile temadi kesileceğinden, gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "26.04.2017" yerine “25.04.2017 ve öncesi” olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiştir.
Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla;
Yargıtay 16. Ceza Dairesi, E. 2019/379, K. 2019/4879, 2 Temmuz 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama