Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/10200 K.2016/2463

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanığın temyiz talebine yönelik yapılan inceleme neticesinde;

Mahkemenin sanığın temyiz süresini kaçırması dolayısıyla 02.08.2011 tarihli temyiz talebinin reddine dair kararın yerinde olduğu anlaşıldığından sanığın elinde olmayan nedenlerle temyiz süresini kaçırdığına ilişkin itirazı yerinde görülmeyerek red kararının tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Üst Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz talebine yönelik yapılan inceleme neticesinde;

Sanığın eyleminin tamamlandığı gözetilmeden hakkında TCK'nın 35. madde hükümleri uyarınca indirim yapılması ve hırsızlık suçundan verilen hapis cezasının 2 yıl 2 ay 7 gün olması gerekirken eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, sanığın sabıkalı olmasına nazaran ve hükmün gerekçesindeki çelişkinin maddi hatadan ortaya çıktığı dikkate alındığında diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b-Sanığın sarfına kendisinin sebebiyet vermediği cezaevi nakil ücretinden sorumlu tutulmasının hakkaniyetli bir uygulama olmayacağı gözetilmeden, 145,00 TL cezaevi nakil ücretinin sanıktan yargılama gideri olarak alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Üst Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, T.C.

Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle.