Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/1298 K.2015/2757

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2011/274-300 27/11/2010 tarih; 06/12/2008 gün 144-234, 23/09/1974 gün 224-408 ve 16/04/1973 gün 213-345 sayılı kararlarında açıkça vurgulandığı üzere temyiz süresinin geçirilmesinden sonra eski hale getirme başvurularını değerlendirme yetkisinin Yargıtay'da olduğu belirtilmiştir.

Somut olayımıza gelince, sanık ... hakkında Asliye Ceza Mahkemesi'nin 21.12.2009 tarihli, sanık ve müdafiinin yokluğunda verilen kararı sanığa Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi gereğince 12.02.2010 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz edilmeyerek 22.02.2010 tarihinde kesinleşmiştir.

Sanık müdafii tarafından sunulan 18.03.2010 tarihli dilekçe ile gerekçeli kararın sanığa tebliğ edilmediği, para cezası ödeme emrinin sanığa tebliğ üzerine karardan haberdar olunduğu belirtilerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Sanık müdafiinin talebini değerlendiren mahkeme 22.03.2010 tarihli ek karar ile sanık müdafiinin talebinin reddine karar vermiş, bu karar sanık müdafiine tebliğ edilmiş, sanık müdafii tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Anılan Ceza Genel Kurul Kararları ışığında ve 5271 sayılı CMK'nın 42. maddesi uyarınca eski hale getirme istemi konusunda karar verme görevinin, bu istemle birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay’a ait olduğu gözetilmeden mahkemece ret karar verilmiş ise de, mahkemenin bu kararının yok hükmünde olduğu, sanığın müdafii tarafından temsil olunduğu, Tebligat Kanunu'nun 11/1. maddesi gereğince vekille takip edilen işlerde vekile tebligat yapılması gerektiği halde yokluğunda verilen karar sanık ...'a tebliğ edildiğinden usulsüz tebliğin söz konusu olduğu,

bu nedenle adı geçen sanık müdafiinin öğrenme üzerine yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

I-Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelemesinde;

Hükmolunan cezanın türü, miktarı ve karar tarihine göre, 1412 sayılı CMUK'nun 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE;

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

III-Sanık ... hakkında hırsızlık ve ... hakkında suç eşyasının kabul edilmesi suçundan kurulan hükümlerin incelemesine gelince;

1-UYAP sisteminden alınan sanık ...'a ait nüfus kaydına göre, sanığın hüküm tarihinden sonra 12.05.2014 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, bu durum araştırılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesinin uygulama olanağının değerlendirilmesi zorunluluğu,

2- Olay günü sanıklarca çalındığı belirtilen suça konu buğdayı nakleden ve taşıma parasını buğdayı satın alacak kişiden alan sanık ...'ın savunmasında 23.06.2008 tarihinde öğle vakti sanık ...’ın tek başına nakliyecilerin bulunduğu alana gelerek kamyon sorduğunu, sıra kendisinde olduğu için ne taşınacağını sorması üzerine buğday olduğunu söyleyince okulun bahçesine giderek buğdayları aldıklarını, 40,00 TL'ye anlaştıklarını, bahçede kimse olmadığı ve yaşı küçük olduğu için şüphelenerek "Buğday senin mi?" diye sorduğunu, onun da babasının dükkanda beklediğini söylediğini, daha sonra kantarcıya gittiklerini,

buğdayın yaklaşık 1 ton 700 kg geldiğini, aracı buğday satılacağı dükkanın yanına çekerek nakliye parasını buğday alıcısından aldığını ve buradan ayrıldığını, buğdayın çalıntı olduğunu bilmediğini belirttiği, sanık savunmalarının diğer sanık ve tanık beyanları ile doğrulandığının anlaşılması karşısında, sanığın suça konu eşyanın suç eşyası olduğunu bildiğine veya bilebilecek durumda olduğuna, bu doğrultuda hükümlülüğüne yeterli hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,